ياد گرفته باشد ، يا مشغول ياد گرفتن باشد « 1 » . و در حديث ديگر فرمود : هركه ياد گرفتن قرآن بر او دشوار باشد و به مشقّت ياد گيرد او را دو اجر است « 2 » . و به سند معتبر از يعقوب احمر منقول است كه به حضرت صادق عليه السّلام عرض نمودم : مرا غمها رو داده كه آنچه در خاطر داشتم فراموش كرده‌ام ، حتّى بسيارى از قرآن را نيز فراموش كرده‌ام ، چون نام قرآن را بردم حضرت را فزعى و خوفى حاصل شد ، و فرمود : به درستى كه شخصى كه فراموش كرده است سورهء قرآن را ، آن سوره در قيامت از درجه بلندى از درجات بهشت بر او مشرف مىشود ، و مىگويد : السّلام عليك ، او در جواب مىگويد : و عليك السّلام تو كيستى ؟ مىگويد : من فلان سوره‌ام كه مر ضايع كردى و ترك نمودى ، اگر به من متمسّك مىشدى ، و مرا از دست نمىدادى امروز تو را به اين درجه مىرسانيدم . بعد از آن فرمود : بر شما باد به ياد گرفتن قرآن ، به درستى كه جمعى قرآن را ياد مىگيرند كه ايشان را قارى بگويند ، و جمعى قرآن را ياد مىگيرند كه به آواز خوش بخواند ، تا مردم بگويند خوش آوازند ، و در اين دو طايفه خيرى نيست ، و جمعى قرآن را ياد مىگيرند كه شب و روز در نمازها بخوانند ، و پروا ندارند كسى بداند يا نداند « 3 » . و احاديث بسيار موافق اين حديث در مذمّت فراموش كردن قرآن وارد شده است ، كه ظاهر بعضى فراموش كردن لفظ است ، و ظاهر بعضى ترك عمل نمودن به معانى آن ، و معنى دوّم ظاهر است كه بد است ، و اوّل اگر از روى بىاعتنائى

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 607 ح 3 . ( 2 ) اصول كافى 2 / 607 ح 2 . ( 3 ) اصول كافى 2 / 607 ح 1 .